czwartek, 30 kwietnia 2015

Gdy opadł kurz bitewny, do walki stanęły partie polityczne ...




http://jpilsudski.org/images/stories/grafiki_w_artykulach/Kryzys_konstytucyjny_1922_r./sejm_ustawodawczy.jpg

Wygrana przez Polskę Bitwa Warszawska teoretycznie powinna wzmocnić pozycję Piłsudskiego, w praktyce rozpoczęła jednak nieustającą batalię na scenie politycznej. W Polsce nadal podzielonej politycznie, wyznaniowo i narodowościowo zaczęły narastać rozwarstwienia społeczne i klasowe. Dotychczasowy podział władzy na przedstawicieli arystokracji, ziemiaństwa i kościoła, ustanowiony jeszcze przez władze okupacyjne, miał dokładne odzwierciedlenie w liniach programowych i politycznych partii, które po wyzwoleniu nagle zaczęły się tworzyć, rozmnażać i pączkować. Był to także dość przybliżony przekrój polskiego społeczeństwa porozbiorowego.



http://www.sn.bitserwis.pl/stronnictwo/files.stronnictwo-narodowe.webnode.com/200000023-434eb44483/snp_logo.gif

Nie wnikając bliżej w motywy i przesłanki kierujące poszczególnymi liderami partyjnymi, można przyjąć, że po wyklarowaniu się sytuacji militarnej, oraz wynikającej z łączenia się partii i stronnictw o podobnym charakterze i celach, działających wcześniej w różnych zaborach, na polskiej scenie politycznej pozostały trzy główne obozy polityczne będące odpowiednikami ówczesnych warstw społecznych, politycznych, i ekonomicznych. Działalność w wolnej Polsce najszybciej podjęło prawicowe Stronnictwo Demokratyczno - Narodowe, przekształcone później w Związek Sejmowy Ludowo - Narodowy, i w końcu w Związek Ludowo Narodowy (ZLN). W rzeczywistości stał się on kontynuacją Stronnictwa Narodowo - Demokratycznego z Romanem Dmowskim na czele.




Stanowiska zbliżone do ruchu narodowego zajmowało Polskie Stronnictwo Chrześcijańskiej Demokracji (PSChD), powstałe w wyniku połączenia grup chrześcijańsko - społecznych. W maju 1920 r. doszło do połączenia ugrupowań chrześcijańsko demokratycznych działających odrębnie w Wielkopolsce, Małopolsce i Byłym Królestwie Polskim. W wyniku dalszych integracji powstało Narodowo - Chrześcijańskie Stronnictwo Pracy, zwane także PSChD, oraz Chrześcijańską Demokracją, warte wspomnienia z uwagi na wybitną postać, popularność i autorytet Wojciecha Korfantego.


http://www.spchd.lca.pl/strony/obrazki/logo%20spchd%20II.jpg






Partie ludowe reprezentowało przede wszystkim centrowe Polskie Stronnictwo Ludowe "Piast" (PSL "Piast") i lewicowe Polskie Stronnictwo Ludowe "Wyzwolenie" (PSL "Wyzwolenie"). Współdziałały z nimi także mniejsze ugrupowania, głównie o charakterze lewicowym jak np.: Polskie Stronnictwo Ludowe Lewica (PSL Lewica), Chłopskie Stronnictwo radykalne (ChSR) oraz powstały w 1924 r. Związek Chłopski. Tak jak obecnie, tak i w międzywojennym 20-leciu partie chłopskie odegrały głównie rolę "języczka u wagi" przyłączając się do różnych, często przeciwstawnych ruchów politycznych. M.in. w 1923 r. na czele rządu dwukrotnie stanął Wincenty Witos wywodzący się z galicyjskiego PSL "Piast". Konkurencją dla "Piasta" od 1923 r. stało się Polskie Stronnictwo Ludowe "Wyzwolenie" reprezentowane przez licznych zwolenników Piłsudskiego.

http://cyfrowa.chbp.chelm.pl/image/edition/11042





W II Rzeczypospolitej niezwykle ważną pozycję zajmował ruch socjalistyczny. To stąd wywodził się Tymczasowy Rząd Ludowy w Lublinie, na którego czele stał Ignacy Daszyński, popierany przez Piłsudskiego. PPS opowiadała się za szerokimi swobodami obywatelskimi, systemem demokracji parlamentarnej, w tym także autonomią dla mniejszości narodowych. Proponowane zmiany ustrojowe zamierzano wprowadzić za pomocą reform o charakterze socjalnym. Uspołecznienie podstawowych gałęzi gospodarki, udział robotników w zarządzaniu przedsiębiorstwami rozwoju oświaty i spółdzielczości, oddzielenie Kościoła od państwa, wywłaszczenie ziemian bez odszkodowań doprowadziły do ostrego sporu z prawicą i z ... komunistami.


http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3f/Robotnik.PPS_RD.jpg/220px-Robotnik.PPS_RD.jpg



W PPS tak jak w PSL "Wyzwolenie" pojawiły się bardzo silne tendencje propiłsudczykowskie, ich przedstawiciele przez długi czas tworzyli trzon tzw. obozu belwederskiego. Była to silna formacja dysponująca wpływową prasą (głównie warszawski "Robotnik" i krakowskie "Naprzód") i znanymi osobistościami, jak: Daszyński, Moraczewski, Niedziałkowski, i inni. Wśród nich za członków PPS Lewica, lub chociażby sympatyków, uważani byli także Piłsudski i ... mój stryj Julian. Piłsudski dość szybko odciął się od lewicowych nurtów, stryj nie był na bieżąco z powodu wielu poważnych chorób jakich nabawił się podczas walk na froncie wschodnim i pobytu w obozie jenieckim.



http://bi.gazeta.pl/im/7c/27/d9/z14231420Q,Rok-1923--uchwala-Komunistycznej-Partii-Robotnicze.jpg

Komuniści stanowili odrębne ugrupowanie polityczne wywodzące się głównie z Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (KPRP), powstałej z połączenia Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy oraz PPS Lewicy.
Generalnie komuniści propagowali zjednoczenie całego ruchu robotniczego, co wymagałoby nawiązania współpracy z socjalistami, ale były to ruchy wyłącznie taktyczne. W rzeczywistości celem KPRP było podporządkowanie sobie całego ruchu robotniczego i przejęcie wpływów PPS. W 1920 r., w czasie bolszewickiej ofensywy na Polskę, KPRP kierowana przez Juliana Marchlewskiego utworzyła nawet Tymczasowy komitet Rewolucyjny Polski z siedzibą w Moskwie, filia rozpoczęła działanie w lipcu 1920 r. w Białymstoku, w okresie największych sukcesów Armii Czerwonej na froncie polsko - sowieckim.



Tak zaczęła się kolejna wojna Piłsudskiego z polskimi partiami politycznymi, zakończona zamachem majowym. O tym już w następnym poście.
.

wtorek, 24 lutego 2015

Kult Piłsudskiego. Mity i fakty. część II

W poprzednim odcinku zostawiliśmy Marszałka Piłsudskiego ze swoimi trzema najważniejszymi wówczas kobietami życia, Aleksandrą Szczerbińską i jej dwiema córeczkami w domu na ul. Mińskiej w Warszawie. Nie trwało to jednak długo. Przyszła druga żona Piłsudskiego wkrótce przeprowadza się na ul. Koszykową i tam zamieszkuje aż do śmierci Marii, pierwszej żony marszałka. Po ślubie państwo Piłsudscy, nareszcie razem, przenoszą się do willi Milusin

http://img2.garnek.pl/a.garnek.pl/005/456/5456567_800.0.jpg/sulejowek-willa-milusin.jpg
w podwarszawskim Sulejówku. 


Po trzech latach od ślubu z Aleksandrą, w czasie jednego z kolejnych pobytów w Druskiennikach, Piłsudski poznaje, a raczej uwodzi piękną lekarkę Eugenię Lewicką, i tak zaczyna się najbardziej burzliwy romans marszałka.
http://www.fakt.pl/Historia-romansu-Jozefa-Pilsudskiego-z-Eugenia-Lewicka,artykuly,224807,1.html

Eugenia Lewicka
http://www.ipsb.nina.gov.pl/.thumbs/296x250_smart/userfiles/image/articles/541bea75a3cb6lewicka.jpg?1419001902


Po zwycięskiej wojnie polsko - bolszewickiej Marszałek Piłsudski wpada w wir wyczerpującej polityki krajowej i zagranicznej. Podupadające zdrowie próbuje leczyć pobytami w Druskiennikach (zachowała się tylko pocztówka obrazu)
http://www.genealogia.okiem.pl/foto2/albums/userpics/10353/normal_Druskienniki_-_willa_pilsudskiego.jpg



gdzie do 1924 r. wyjeżdża razem z żoną Aleksandrą na letni wypoczynek. Po kryzysie małżeńskim po raz pierwszy pojawia się w Druskiennikach bez żony. Tam w dość dziwnych okolicznościach poznaje uroczą Eugenię Lewicką, dr medycyny pracującą w Druskiennickim sanatorium.





Błyskawicznie rozwijająca się znajomość, owocuje sprowadzeniem Lewickiej do Warszawy. Piłsudski tworzy Urząd Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Sportowego, a następnie Państwową Radę Naukową Wychowania Fizycznego (jest to przykrywka dla spotkań kochanków), gdzie zostaje zatrudniona Lewicka. Przewodnictwo i czynny udział w pracach rady obejmuje sam Piłsudski. Sympatyczna lekarka, urzędowo już  towarzysząca Piłsudskiemu na oficjalnych spotkaniach, szybko zdobywa szacunek bezpośredniego otoczenia Piłsudskiego. Już wkrótce staje się autentyczną, niekwestionowaną, chociaż niezwykle dyskretną "Pierwszą Damą".


Ogarnięty miłością do Lewickiej, prawie 60 letni marszałek, nie zważając na opinie współpracowników, na krótko wyprowadza się nawet z Belwederu, i wynajmując mieszkanie w pobliżu ukochanej, stara się być z nią jak najbliżej. To nie może pozostać bez reperkusji. Nową sytuacją zaczynają się interesować służby specjalne i oczywiście żona Aleksandra. Spiętrzające się problemy powodują, że w grudniu 1930 r. Piłsudski z Lewicką wyjeżdżają na Maderę. Będzie to najbardziej ekscytująca wyprawa marszałka.

http://d.polskatimes.pl/k/r/1/a2/86/520ce815b0b68_p.jpg?1400900586


Nie wiadomo, co zaszło w czasie tej wyprawy, jedna z wersji opisuje to tak:
http://www.marhan.pl/index.php/biblioteka/51-ludzie/2957-kobiety-jego-zycia-jozef-pisudski-cz-7-tajemnica-pobytu-na-maderze
"..Z nieznanych powodów Eugenia wraca wcześniej do kraju. Prawdopodobnie był to koniec  romansu. Po jej przyjeździe, miała ją odwiedzić Aleksandra Piłsudska, żona Marszałka, niestety nic nie wiadomo o przebiegu rozmowy między nimi. Pozostają tylko spekulacje, wg których mogło dojść do konfrontacji obu pań, ze względu na krążące po Warszawie plotki ... "

Pod koniec czerwca 1931 r. dr Lewicka traci przytomność w Instytucie, i po dwóch dniach umiera. W szpitalu stwierdzono zatrucie środkami chemicznymi nieznanego pochodzenia. Do chwili obecnej nie wiadomo, czy było to samobójstwo, wypadek, czy może ingerencja zewnętrzna? Warszawa zaczęła  huczeć od plotek i domysłów.

Na mszę żałobną w kościele na Powązkach. Piłsudski przybył incognito, w towarzystwie Wieniawy-Długoszowskiego i Składkowskiego. Marszałek zasiadł w tylnym rzędzie, jednak widząc, iż wbrew jego sugestiom - aby ceremonii pogrzebowej nie nadawać charakteru państwowego - na pogrzebie pojawili się wszyscy z jego otoczenia, oraz najważniejsze osoby w państwie, po krótkiej chwili opuścił nabożeństwo.

W późniejszych wyznaniach stwierdził: "Wiedziałem, że ją (przyp. Eugenię) kochaliście, i że wszystkich was będę miał przeciw sobie". Od tej chwili stan zdrowia Piłsudskiego znacznie się pogarsza. Wśród wielu schorzeń - tego steranego wojną o niepodległość Polski i ciężkimi przeprawami osobistymi człowieka - najpoważniejszym wydaje się nowotwór wątroby. Piłsudski usuwa się z życia publicznego. I wtedy w jego życiu, jak anioł, pojawia się najpiękniejsza kobieta:



http://pilsudski.jcom.pl/foto/Kobiety/Burhardt.jpg

 


Jadwiga Burhardt. "... Już w latach 90. pojawiły się nieznane wcześniej listy J. Piłsudskiego do Jadwigi Burhardt, pochodzące z lat 1931-34. Wynikać z nich miało, że pielęgniarka i urzędniczka mogła być ostatnią kobietą w życiu zmarłego w 1935 roku Marszałka. Większość historyków zdystansowała się jednak od takiej interpretacji. Podkreślili, że z charakteru pisma i składni zdań wynika raczej, że autorem był nie J. Piłsudski, ale Jan - brat Marszałka ..."
Nie ulega jednak wątpliwości, że piękna kobieta spędziła kilka ostatnich lat przy boku umierającego Marszałka.






http://3.bp.blogspot.com/-DBsywHUvmbY/U6ctwy4dxFI/AAAAAAAAGyg/8K_v2iF91wI/s1600/Kazimiera+Illakowiczowna.jpg






Wśród wielu pięknych kobiet była jeszcze Kazimiera Iłłakowiczówna, sekretarka całkowicie oddana i platonicznie zakochana w Józefie Piłsudskim. Tej jednak Piłsudski nie zauważał.










http://static1.menstream.pl/i/art/236/288236_in.jpg



Czy Marszałek był kobieciarzem? To pytanie często pojawia się podczas wertowania Jego biografii, i trzeba na nie odpowiedzieć twierdząco. Był przecież przystojnym, wykształconym i pochodzącym z dobrego domu kawalerem. Lubił też przebywać w otoczeniu dam, gdzie cieszył się ich wzajemnością. Wprawdzie w jego życiu pojawiało się nazbyt wiele pięknych kobiet, ale wydaje się, że życia tego nie zmarnował, szanując dzieci i swoją rodzinę.  











.

niedziela, 14 grudnia 2014

Kult Piłsudskiego. Mity i fakty. część I

W historii narodu polskiego nie było, nie ma i nie będzie wodza o tak barwnej postaci jakim był Józef Piłsudski. Warto więc przytoczyć najważniejsze mity i fakty z jego życia. Urodził się 5 grudnia 1867 r. w Zulowie k. Wilna.






Gdyby nie przypadkowe powiązanie go z zamachem na cara Rosji Aleksandra III, to prawdopodobnie ukończyłby studia medyczne w Charkowie. Zesłany na pięć lat na Syberię poznaje swoją pierwszą miłość, jest nią Leonora Lewandowska, którą poznał na zesłaniu w Rosji, mając 22 lata. Zamieszkali razem w Irkucku planując małżeństwo po powrocie do Polski. W Polsce poznaje Lidię Łojko, która wywarła ponoć znaczny wpływ na stosunek Piłsudskiego do kobiet.





http://1.fwcdn.pl/p/70/13/317013/106719.1.jpg




W lipcu 1889 r. Piłsudski wstępuje w związek małżeński z Marią Juszkiewiczową.


http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f8/Maria_Pi%C5%82sudska.jpg/244px-Maria_Pi%C5%82sudska.jpg
Prawdopodobnie na wieść o pojawieniu się innej kobiety Leonora Lewandowska popełnia samobójstwo.


Piłsudski powraca do Warszawy w 1892 r., gdzie - po wstąpieniu do PPS - podejmuje opozycyjną wobec caratu działalność. W Warszawie, a potem w Wilnie i w Łodzi publikuje, drukuje i redaguje lewicowo-socjalistyczne materiały propagandowe. Aresztowany w Łodzi zostaje osadzony w warszawskiej cytadeli







http://img.audiovis.nac.gov.pl/PIC/PIC_1-U-7173-1.jpg









http://www.jpilsudski.org/images/stories/grafiki_w_artykulach/Jozef_Pilsudski/Jozef_Pilsudski_w_Lodzi/3.jpg





To zdjęcie Piłsudskiego wykonano po aresztowaniu przez policję carską w Łodzi. Po brawurowej ucieczce ze szpitala psychiatrycznego (gdzie symulował chorobę umysłową) w latach 1901-1904 próbuje nawiązać kontakty z zagranicznymi ośrodkami opozycyjnymi (Szwajcaria i Anglia), i zaoferować Japonii współpracę militarną.









Okres od 1904 r. do 1906 r. jest okresem największej opozycyjnej aktywności Piłsudskiego, organizuje szkolenia bojowe i liczne zamachy (w niektórych uczestniczy sam) na urzędy i carskich urzędników oraz na policję carską. To z tego okresu wyłonił się projekt napadu na rosyjski pociąg pocztowy przewożący pieniądze z Kongresówki do Sankt Petersburga, który zorganizował i uczestniczył w nim sam Piłsudski. Akcja znana jako "pod Bezdanami" została wykonana ze skutecznością porównywalną do filmowego "Gangu Olsena".

http://www.jozefpilsudski1c.za.pl/gfx/galeria/p23_t.jpeg

Piłsudski,zakochany w swojej przyszłej żonie Aleksandrze Szczerbińskiej nie miał jednak głowy do napadów i prawdopodobnie, chcąc się wykazać przed swoją narzeczoną - z jej udziałem, oraz późniejszych czterech premierów RP (!) - zorganizował napad na pociąg. Pomimo wielu humorystycznych wydarzeń opanowano wagon pocztowy i przejęto pieniądze dla działalności opozycyjnych wobec caratu partii politycznych oraz głównie powstających polskich sił zbrojnych.


Przewidując zbliżającą się wojnę pomiędzy mocarstwami zaborczymi Polski  Piłsudski organizuje na terenie zaboru austriackiego, w szczególności we Lwowie i w Krakowie, paramilitarne organizacje: Związek Strzelecki i Towarzystwo Strzeleckie. Tak, praktycznie na terenach wszystkich zaborów,   powstają zalążki przyszłej polskiej armii. To w tym okresie do organizujących się związków zbrojnych dołącza mój stryj Julian, co opisuję tutaj: http://legionypolskie.blogspot.com/2013/08/wstep.html






I Wojna Światowa dla Piłsudskiego zakończyła się - po bohaterskich walkach z Armią Czerwoną - osadzeniem w więzieniu magdeburskim, a rozłąka z będącą w ciąży Aleksandrą Szczerbińską spowodowała, że zaczął podupadać na zdrowiu. Władze niemieckie celowo przetrzymywały jego korespondencję. W tym krytycznym momencie rolę pośrednika w kontaktach ze światem zewnętrznym przejął jego dawny znajomy z Wołynia hrabia Harry Kessler. domniemywany syn Cesarza Niemiec Wilhelma I, i specjalista od "mission impossible", czyli tajnych "deportacji" najważniejszych osób na świecie (przewoził także Lenina do Rosji!).
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6d/Harry_Graf_Kessler,_1917.jpg






Sensacyjne uwolnienie Piłsudskiego, czy raczej ucieczka trzech dostojników państwowych: Piłsudskiego, Sosnkowskiego i Kesslera przed rewolucją ogarniającą Niemcy, stała się kanwą dla wielu opracowań historycznych, literackich i filmowych. To wtedy nastąpiło słynne, nigdy nie publikowane, porozumienie pomiędzy Piłsudskim a rządem Niemiec, gwarantujące zachowanie nieagresji ówczesnych Niemiec i Polski. Porozumienie, albo raczej ustna umowa, zawarta w obecności Kesslera, na wiele lat zdeterminowała kierunek polityki Piłsudskiego.


Ze wspomnień:
Niedziela 10 listopada 1918 r. Warszawa, dzień pochmurny, szaro i deszczowo. Na dworzec wiedeński, pod którym znajduje się dzisiaj stacja metra "Centrum", 


http://fotopolska.eu/foto/171/171448.jpg
o godz. 07:30 wjeżdża przedziwny pociąg składający się z lokomotywy i tylko jednego wagonu. Wysiadających pasażerów: wychudzonego, w obdartym mundurze brygadiera Piłsudskiego, oraz Sosnkowskiego i Kesslera wita książę Lubomirski, z warszawskim Komendantem Naczelnym POW Adamem Kocem. 

Utrzymywany w tajemnicy przyjazd brygadiera obserwuje jeszcze kilka przypadkowych osób. Wiadomość o powrocie Piłsudskiego lotem błyskawicy roznosi się po Warszawie, na trasie potencjalnych przejazdów Piłsudskiego pomiędzy siedzibami członków Rady Regencyjnej ustawiają się dziesiątki tysięcy osób. W ciągu kilkudziesięciu godzin ważnych rozmów powstają zręby Państwa Polskiego. Informacja przekazana przez hrabiego Kesslera o osiągniętym porozumieniu dociera do Berlina. Tak kończy się I Wojna Światowa. I tak - jak głosi piosenka legionistów - "ni z tego, ni z owego, była Polska na pierwszego".


Tymczasem na ul. Mińskiej 25 czekają na Piłsudskiego dwie najważniejsze w tym momencie dla niego osoby, przyszła żona Aleksandra Szczerbińska z córeczką Wandzią (na zdjęciu ta starsza z prawej strony).
http://isp.policja.pl/dokumenty/zalaczniki/12/12-2669_g.jpg

Ale o tym i o kolejnych kobietach życia Marszałka Piłsudskiego w kolejnym odcinku.
.

sobota, 22 listopada 2014

Ten najważniejszy dzień w życiu Piłsudskiego









22 listopada 1918 r. to, według Piłsudskiego najważniejszy dzień w jego życiu i - jak się okazało w najbliższych tygodniach - także przełomowy dla Polski.









http://kresy24.pl/wp-content/uploads/2012/05/Jozef_Pilsudski_portret.jpg



Wcześniej 11 listopada Rada Regencyjna, za pośrednictwem ks. Zdzisława Lubomirskiego przekazała Piłsudskiemu władzę, ale była to tylko władza wojskowa, czyli zwierzchnictwo nad wszystkimi siłami zbrojnymi Polski. Warszawska Rada Regencyjna Królestwa Polskiego, utworzona 12 września 1917 r, przez cesarzy Austro-Wegier i Niemiec nie zamierzała jednak przekazywać pełnej władzy Piłsudskiemu.









http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/16/Zdzislaw_Lubomirski.jpg/185px-Zdzislaw_Lubomirski.jpg








W Paryżu od ponad roku funkcjonował Komitet Narodowy Polski, czyli rząd polski na czele z Dmowskim
mający poparcie m.innymi: Francji, Włoch i Wielkiej Brytanii. To tu koncentrował się także sztab sił zbrojnych pod wodzą gen. Sikorskiego i gen. Hallera, wodza "Błękitnej Armii".









http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/46/Roman_Dmowski_in_color.jpg



W Lublinie 7 listopada 1918 r. powstał najsilniejszy, bo teoretycznie popierany przez najwierniejszego towarzysza Piłsudskiego, gen. Rydza Śmigłego, socjalistyczny rząd Daszyńskiego.
Taki rozkład sił, w przypadku braku porozumienia militarnego i politycznego, dawał przewagę zbrojną Piłsudskiemu, ale wiadomym było, że spełnienie oczekiwań socjalistów zahamuje marsz Polski do niepodległości. Jak można było się spodziewać wszystkie trzy organizacje pararządowe reprezentowały trzy odrębne opcje polityczne byłych zaborców (n.b. podobnie jak obecnie Rosja, Niemcy i ... Izrael).



http://polonocentryzm.pl/wp-content/uploads/2013/09/Ignacy_Daszynski.jpg


Jedynym człowiekiem, który - wprawdzie podstępem - mógł zjednoczyć wszystkie siły był właśnie Piłsudski. Przyszły Naczelnik Państwa Polskiego nadal wiązał nadzieje socjalistów nie tylko na terenach byłego zaboru rosyjskiego. Socjalistyczną przeszłość i poparcie Piłsudskiego (gł. na łamach "Robotnika") pamiętali uczestnicy "Krwawej Niedzieli w Petersburgu". W Galicji był nadal bohaterem Bitwy pod Kostiuchnówką w której uchronił Austro-Węgry od przełamania linii frontu przez wojska rosyjskie. Dla Niemców dawał nadzieje na powstrzymanie inwazji Rosji, co potwierdziło się w późniejszej Bitwie Warszawskiej.


To nie mogło się skończyć inaczej. 14 listopada Rada Regencyjna rozwiązuje się, przekazując Piłsudskiemu, jako Naczelnemu Dowódcy WP, władzę zwierzchnią. 16 listopada Piłsudski notyfikuje mocarstwom powstanie niepodległego państwa polskiego, w miejsce Premiera Daszyńskiego desygnuje Jędrzeja Moraczewskiego. 22 listopada, na podstawie własnego dekretu, przyjmuje obowiązki Tymczasowego Naczelnika Państwa, który stanowi najwyższą władzę władzę Republiki Polskiej. Skoro sam Naczelnik uznał ten dzień za najważniejszy, to wypada tylko uczcić to zdarzenie.
.

wtorek, 11 listopada 2014

Polska naszych marzeń?

http://www.galewice.pl/asp/pliki/aktualnosci/swieto_11listopada.jpg

Gdyby spytać dzisiejszych historyków, szczególnie tych "robiących" w polityce, dlaczego akurat 11 listopada został uznany dniem Odrodzenia Polski, to zapewne odpowiedzi byłyby różne i uzależnione od ich wyznawanego światopoglądu. Bo tylko pozornie, powstająca z popiołów Polska, stanowiła monolit dostrzegalny na politycznej scenie Europy. Tak jak w Polsce, tak i w Europie, ścierały się różne koncepcje i opcje związane z ustaleniem powojennego międzynarodowego statusu państw.

W Polsce generalnie podziały przebiegały zgodnie z zakresami oddziaływania zaborczych władz. Tylko totalnemu rozpadowi monarchii austro-węgierskiej zawdzięczamy to, że na ziemiach Galicji zaczęły się tworzyć partie na pierwszym miejscu wysuwające w swych programach ideologicznych wolność i niepodległość. Wprawdzie założona 7 września 1917 r., przez cesarzy Niemiec i Austrii, Rada Regencyjna już na początku października 1918 r. wydała manifest do narodu polskiego proklamujący „utworzenie niepodległego państwa, obejmującego wszelkie ziemie polskie, z dostępem do morza”, to jednak nie zyskał on aprobaty społecznej. Pamiętano bowiem uległość Rady Regencyjnej wobec Niemców.

Manifest jednak poparli endecy, i 23 października 1918 r. na czele nowego rządu, zdominowanego przez narodowców, stanął Józef Świeżyński. W bliżej nieznanych okolicznościach 3 listopada 1918 r. zdetronizowano Radę i zaproponowano współpracę socjalistom i ludowcom. W Galicji 19 października ustanowiono Radę Narodową Śląska Cieszyńskiego. Po rozpadzie monarchii austro-węgierskiej, 28 października 1918 roku w Krakowie powstała Polska Komisja Likwidacyjna z Wincentym Witosem liderem PSL „Piast”, zyskująca powszechne poparcie, która skupiła wokół siebie znaczące siły zbrojne.            

W Królestwie Polskim, zarządzanym przez Radę Regencyjną, w nocy z 6 na 7 listopada Konwent Organizacji „A” (zwolennicy Piłsudskiego) powołał w Lublinie Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej. Premierem został Ignacy Daszyński, zaś członkami socjaliści i ludowcy (PPS, PPSD, PSL „Wyzwolenie” oraz kierownictwo POW). 7 listopada 1918 r. wydano Manifest rządu lubelskiego. Czy zatem to Manifest utorował drogę do wolności i władzy przyszłemu Naczelnikowi Państwa Piłsudskiemu? Można się spierać, ale od tej chwili wypadki potoczyły się błyskawicznie i niezwykle korzystnie dla Polski.

9 listopada abdykuje cesarz Wilhelm II, a władzę w Berlinie przejmują socjaliści. 10 listopada Rada Żołnierska garnizonu warszawskiego przejmuje dowództwo w swe ręce, uznając zwierzchnią rolę przybyłego z Magdeburga Józefa Piłsudskiego, liczy na porozumienie w sprawie wycofania oddziałów okupacyjnych. W nocy z 10 na 11 wojska niemieckie wycofują się z Warszawy, w kilka godzin później Niemcy podpisują w Compiégne we Francji bezwarunkową kapitulację. Czy wszystkie te fakty to tylko szczęśliwy zbieg okoliczności dla powstania przyszłej Polski, czy może efekt skutecznej polityki prowadzonej przez Piłsudskiego? Tego się już nie dowiemy, bo dzisiejsze podziały polityczne niczym się nie różnią od sytuacji powojennej z lat 1918-1920.

Piłsudski pytany o ten jeden szczęśliwy dzień uważa, że był to 22 listopada, gdy wraz z nowym premierem podpisał dekret o organizacji najwyższych władz państwowych. Dekret ten stwierdzał, że Polska jest republiką, a najwyższą władzę w państwie do zwołania Sejmu Ustawodawczego sprawować będzie Tymczasowy Naczelnik Państwa Polskiego w osobie Piłsudskiego. Osobiście jestem jednak za 11 listopada, bo to tak miło stwierdzić, że I Wojna Światowa zakończyła się dopiero po utworzeniu i wyłonieniu władz Polski.
.

środa, 5 listopada 2014

Nieco inaczej o Hiszpance i Czerwonej Zarazie

Teorii na temat zakończenia I WŚ jest wiele. Najpopularniejsze z nich to: a/  przystąpienie USA do wojny, b/ pandemia Hiszpanki
http://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/historia/299519,1,hiszpanka-byla-amerykanka.read
c/ wynalezienie gazu bojowego

http://grafik.rp.pl/grafika2/1104532,1180784,148.jpg
d/ rewolucja październikowa, e/ upadek monarchii i imperium osmańskiego, f/ stare techniki wojenne, i tp. Jednak pomimo upływu prawie stu lat do tej pory nie ma pewności co właściwie zdecydowało. Wydaje się więc, że wszystkie wymienione wyżej przyczyny miały jakiś swój mniejszy lub większy udział.




Najwięcej ofiar pochłonęły dwie największe zarazy ówczesnych czasów, jedna to pandemia Hiszpanki, która zabiła od 20 do prawie 100 mln. ludzi
http://migg.wordpress.com/2008/08/19/zabojcza-hiszpanka-i-ci-ktorzy-ja-pamietaja/






http://migg.files.wordpress.com/2008/08/flu-virus.jpg?w=300&h=210






a druga to Czerwona Zaraza, jaką była ideologia komunizmu.








http://i.iplsc.com/proby-wprowadzania-komunistycznej-ideologii-w-czyn-pociagnel/0002A869Q1XMAK0B-C116-F4.jpg
Ta zawładnęła miliardami ludzi na wszystkich prawie kontynentach świata. Hiszpanka przeminęła z wiatrem, Czerwona Zaraza ma się nieźle, mutuje, i odradza się w nieoczekiwanych miejscach i czasie. Ten fakt zdaje się potwierdzać tezę, że główną przyczyną przystąpienia USA do wojny były obawy przed komunizmem, który w przypadku bezwarunkowego pokonania państw centralnych miałby olbrzymie szanse na rozprzestrzenienie się po całej Europie.

Najnowsze wydarzenia na Ukrainie nasuwają jednak kolejne teorie na temat udziału USA w europejskich konfliktach. Nie da się ukryć bowiem, że Europa zjednoczona od wschodu do zachodu, a więc przede wszystkim Putin i Merkel przy jednym wspólnym stole, to olbrzymie zagrożenie dla USA. Natomiast Europa rozdarta Polską, tym poczwarnym bękartem traktatu wersalskiego, to dla USA sytuacja bardzo ... stabilna. No to czekamy na te rakiety do F-16, i tarczę.
.

niedziela, 26 października 2014

Ważna informacja!

W związku z coraz częstszymi sygnałami - otrzymywanymi od Polonii Amerykańskiej i Francuskiej - o braku możliwości subskrybowania postów i komentarzy, na marginesie po prawej stronie zainstalowałem dostępne na Bloggerze wtyczki. Proszę więc o sprawdzenie ich funkcjonowania i ewentualne powiadomienie o nieprawidłowościach. 

Jednocześnie chciałbym podziękować wszystkim miłym gościom, którzy zawitali w te skromne progi, i - niestety - nie doczekali się rewizyty, nie otrzymali odpowiedzi, bądź ich komentarze nie pojawiły się na blogu. Jest to spowodowane głównie faktem, iż w dostępności tego bloga pojawiają się zakłócenia uniemożliwiające pełne korzystanie z jego możliwości. Jak wynika z sygnałów szczególnie uciążliwe jest to dla osób z zainstalowanymi przeglądarkami Safari i oprogramowaniem Macintosch. 

Z tych względów nie uczestniczę w aktywnych formach portali społecznościowych, aby nie sprawiać wrażenia dyskryminowania osób, które z przyczyn opisanych wyżej nie mogą korzystać. Za wszystkie komentarze serdecznie dziękuję, i obiecuję odpisywanie i rewizytowanie. 

Przychylając się do życzeń Czytelników od tej chwili wszystkie posty będą katalogowane w następujących działach: 1/ Legiony 2/ Historia 3/ Rodzina 4/ II RP 5/ PRL 6/ Rozmaitości 

Serdecznie pozdrawiam. 
.